در بخشیدن خطای ‏دیگران مانند شب باش

در فروتنی مانند زمین ‏باش

در مهر و دوستی مانند ‏خورشید باش

هنگام خشم و غضب مانند ‏کوه باش

در سخاوت و کمک به‏ دیگران مانند رود باش

در هماهنگی و کنار‏ آمدن با دیگران مانند دریا باش

خودت باش (انسان)؛ همانگونه که‏ مینمایی

پس از تعمق در این هفت‏ پند به این کلمات یک بار دیگر دقت کن :
شب ، زمین ، خورشید ،‏ کوه ، رود ، دریا و انسان؛ که ‏زیباترین‏ آفریده های پروردگارند...

 و بدان

 شاد بودن، تنها انتقامی است که می توان از زندگی گرفت؛ می توانیم شاد باشیم؟

دوباره سالی دگر بر من گذشت. دوباره با آمدن فصل سرما با خواب زمستونی درختها و گیاهان و ...  بیدار شدم و سالی جدید را پیش رو دارم.

راستی چرا؟ فلسفه ی این رویش در حین این خواب شیرین چیست و ما متولدین ماه دی چه ویژگی، شخصیت و یا رویشی داریم...

بار الها شاکرم که فرصت دوباره ای برای تکرار بودنهایم عطا کردی باشد که این بار نیکو پوینده ای باشم راهت را و شایسته ی این فرصت و این نعمت

بر من ببخش به هر آنچه که دوست نداشتی و منعم کرده بودی و انجامش دادم و به تو که عزیزتزینی، شیرینتری و مشفق ترین به خوبی پاسخ ندادم. مرا ببخش.

و برای خوب بودن، خوب دیدن، خوب ماندن و خوب زیستن درهای آگاهی را به رویم بگشای...

دوستت دارم مهربانم دوستت دارم و تو را می جویم و می پویم...

ایستاده بودم و نگاه می کردم، نگاه می کردم مارالم را, مست و عاشق ...
آرام خندیدی و من نتونستم تحمل کنم ...

قرمزی دستات نشانگر یخ کردنش بود و گفتم چته دستات چرا سرده و گفتی سردمه ...

 ته چشاتو نگاه کردم و کاشکی نگاه نمی کردم. مثل همیشه درش غرق شدم و هیچی ندیدم جز تو و خودم که ذره ذره وجودم تو رو می خواست و تو ایستاده بودی مثل گوزنی رشید.

گوزنی که تو اون همه لایقم بود و جفت من و تو باید می رفتی و این رسم زمانه بود.

گفتم زود بیا و تو گفتی صدام کن

دنیا را فراموش کردم همیشه کنارت همینطور بود بهار نزدیک بود...

پیش از اینها فکر می کردم خدا خانه ای دارد میان ابرها، حکم می راند به تلخی رو به ما،

سخت می گیرد به ما بعد دعا،

دیر فهمیدم خدا در قلب ما خانه ای دارد به شکل ابرها، اشک می ریزد ز دلتنگی ما،

می نوازد دیده ی گریان ما

یا رب... مرا معبر آرامش کن

تا آنجا که نفرت هست،
عشق جاری سازم

آنجا که خطا هست،
بخشایش بگسترانم

آنجا که جدایی هست،
وصل بیافرینم

آنجا که لغزش و دروغ هست،
حقیقت بیاورم

آنجا که تردید هست،
ایمان بنا کنم

آنجا که ظلمت هست،
نور بتابانم

و آنجا که اندوه هست،
شادی منتشر کنم

کم‌کم تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت....
این‌که عشق تکیه‌کردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر...
و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند
و هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.
و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشم‌های باز و
با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه!
و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم ‌امروز بسازی
که خاک فردا برای خیال‌ها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد
کم کم یاد می‌گیری
که حتی نور خورشید می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری و
بعد باغ خود را می‌کاری و روحت را زینت می‌دهی                                                                                به جای این‌که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.
و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی...
که محکم هستی...
که خیلی می‌ارزی.

و می‌آموزی و می‌آموزی با هر خداحافظی؛
یاد می‌گیری...

به گل گفتم: "عشق چیست؟"           گفت: "از من خوشگل تر است..."

 به پروانه گفتم: "عشق چیست؟"      گفت: "از من واله تر است..."

 به شمع گفتم: "عشق چیست؟"       گفت: "از من سوزان تر است..."

 به عشق گفتم: "آخر تو چیستی؟"    گفت: "نگاهی، نگاهی بیش نیستم

هر کودکی یک هنرمند است، مسئله مهم هنرمند ماندن است...

بزرگان کوهند و دونان سراب: نزدیکی به اینان نشانه عظمتشان و به آنان ناچیز بودنشان است

آه بی سوز محبت نفس سرد غم است

و دم خالی از عشق، مرگ دردآلودیست که

 رسد پیش تر از مرگ وجود..!

معرفت در گرانی است به هر کس ندهندش    پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش

       دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ                     ای هیچ برای هیچ در هیچ مپیچ

میدانی: دروغ مثل برف میمونه هر چی بغلطونیش بزرگتر میشه...

به وقت عیش و عشرت می نوازد دست بدمستی    به وقت تنگ دستی، مومن و دیندار می گردد

پروردگارا! ببخش او را كه آن قدر كه غصه روزى‏اش را خورد، غصه آخرتش را نخورد.
پروردگارا! ببخش او را كه مدام دروغ گفت و توجیه كرد كه دروغش مصلحتى بود.

پروردگارا! ببخش او را كه هر کاری خواست، کرد و گفت خدا ارحم الراحمینه
پروردگارا! ببخش او را كه با رفتار زشتش، دیگران را به دین بدبین كرد.

می بخشم کسانی را که هر چه خواستند با من، با احساسم  و با دلم کردند و مرا در دور دست تنهایی خودم تنها گذاردند و من اگر امروز به پایان راه نزدیکم؛

 پروردگارا! به من بیاموز در این فرصت اندک حیاتم آهی نکشم برای کسانیکه دلم را هر چند ساده... و یا سنگین ... شکستند...

لغزشی از من سر زد
گفتم مرا ببخش.
گفت یعنی چه كار كنم؟
گفتم یعنی اشتباهم را ندیده بگیر.
گفت مثل این است كه تو دیكته بنویسی، یك غلط داشته باشی و به معلمت بگویی مرا ببخش، یعنی غلطم را ندیده بگیر و به جای نوزده به من همان بیست را بده.
عزیزم ندیده گرفتن اشتباهت نه تو را اصلاح می‌كند و نه مرا از نقص عمل تو مصون نگه می‌دارد. من به فكر فرو رفتم چیز زیادی نفهمیدم ، حرفش را فهمیدم ولی قدرت عمل نداشتم. نمی‌د‌انستم باید چه كار كنم.
همان روز در مدرسه دیكته داشتیم. من غلط دیكته داشتم. نوزده شدم ولی دلم بیست می‌خواست.

 
به آنهایی فکر کن که هیچگاه فرصت آخرین نگاه، آخرین خداحافظی و طلب بخشش را نیافتند.

به آنهایی فکر کن که در حال خروج از خانه گفتند : "روز خوبی داشته باشی"، و هرگز روزشان شب نشد...

به افرادی فکر کن که بر سر موضوعات پوچ و احمقانه رو به روی هم می ایستند و بعد "غرور" شان مانع از "عذر خواهی" می شود، و حالا دیگر حتی روزنه ای هم برای بازگشت وجود ندارد.

به افراد دور و بر خود فکر کنید ...

به کسانی که بیش از همه دوستشان دارید، فرصت را برای طلب "بخشش" مغتنم شمارید، در مورد هر کسی که در حقش مرتکب اشتباهی شده اید و یا کوتاهی کرده اید و یا فقط او را ملعبه دست خویش قرار داده و آدم حسابش نکرده اید

قدر لحظات خود را خوب بدانید...

کسی از دل کسی خبر ندارد
"دیروز" گذشته است؛ و
"آینده"  ممکن است هرگز وجود نداشته باشد.

 "حال" را دریاب..!
چون تنها فرصتی است که برای رسیدگی و مراقبت از عزیزانت داری. تنها فرصت تو..!

                      اندکی فکر کن ...

                      اندکی فکر باید...

از یک جاده شروع میشد تاریک و بدون نشانه ای از انتها. شب بود و ما توی یه ماشین مثل نیسان پاترول دراون جاده در حرکت بودیم. در وسط جادهی باریک دوطرفه یک خط سفید خودنمایی می کرد و دوطرف آن باندازه ی پهنای خودش سنگریزه هایی یکدست و سفید دیده می شد و اونچه که جالب بود یکنواختی و یکدستی اونا بود. روبرو جاییکه درختان دو طرف سنگریزه ها بهم می رسیدند  که خیلی هم دور نبود چیزی جز سیاهی شب دیده نمیشد و باید میرفتی تا بیشتر ببینی . (مثل وقتایی که مه میگیره و جلوتو نمی بینی).

نمی دونم چرا یکدفعه ترس بر من مستولی شد و از تاریکی زیر دلم خالی، پس برای اینکه نبینم کنارت دراز کشیدم و سرمو روی پاهات گذاشتم و تو با دستان مهربانت شروع به نوازشم کردی تا نترسم... و من این را می فهمیدم...

کمی جلوتر دور زدی و راه آمده را بازگشتی و به من گفتی بلند شو عزیزم.                                  

وقتی بلند شدم دیدم در یک شهر ساحلی هستیم و دمدمه های صبحه اونم با ماست و ما در کنار هم و تو می خندی و سرخوش و شاید من هم..!